Kool Tempo

Kool Tempo Blog!

Kool Tempo

Kool Tempo Blog!

Kool Tempo

Kool Tempo Blog!

Kool Tempo

Kool Tempo Blog!

Kool Tempo

Kool Tempo Blog!

Wednesday, June 28, 2017

සදානුස්මරණිය ප්‍රථම ප්‍රේමය ~ මේ ආදරයයි ~ 44




සදානුස්මරණිය ප්‍රථම ප්‍රේමය
මේ ආදරයයි





44.

අපි දෙන්නා ගේ ඇතුලට යන්න දොර අරිනකොටත් අම්මා සා‍ලේ ටීවී බලනවා.

මම සචියවත් ඇදගෙන උඩ තට්ටුවට යන්න හදනකොට අම්මා කතා කළා.

“හොඳයි දෙන්නා එන වෙලාව.”

මම සද්ද නැතුන හිටියා. සචිත්‍රත් අහිංසක හිනාවක් දැම්මා.

“මොකද කළේ මෙච්චර වෙලා.”

“ගරාජ් එකේ අම්මා.”

“මේච්චර රෑ වෙනකං වැඩ කරන්නේ නෑනේ. බොරු නේද කියන්නේ?”

බොරු කිව්වොත් වැඩේ අප්සෙට් වෙන බව දන්න නිසා මම ඇත්ත කිව්වා.

“නෑ අම්මා. මම එදා කිව්වේ, අර ජීප් එක. අපි දෙන්නා ඒක හැදුවා. අද වැඩේ ඉවර වුන නිසා අපි දෙන්නා ට්‍රයල් එකක් ගියා. ආසාවට සෑහෙන දුරක් ගියා. පස්සේ බඩගිනි නිසා කෑම දෙකක් ගෙනල්ලා එතනම ඉඳලා කාලා, දැන් තමයි ගෙදර ආවේ.”

“එච්චරමද වුනේ? කාවින්ද මට බොරු කියන්න එපා.”

“නෑ අම්මා. වෙන දෙයක් වුනේ නෑ. අපි කෑම ගන්න යනකොට යාළුවෙක් නම් හම්බවුනා.”

“නුවර ගියේ නැද්ද?”

මොකෙක් හරි අම්මට ඔත්තුවක් දීල වගේ.

සචියා මගේ කකුල පෑගුවා.

“ගියා. ට්‍රයල් ගිහිල්ලා එන ගමන් කොත්තු ගන්න නුවර ගියා. ලේවැල්ල පැත්තේ හොඳ කෑම නෑනේ.”

“හරි, කොහොම වුනත් මින් පස්සේ මෙච්චර රෑ වෙන්න බෑ. ඕගොල්ලන් තාම ඉස්කෝලෙන් අවුට් වුනා විතරයි. පොඩි ළමයි. තමන්ගේ පරිස්සම ගැන මීට වඩා හිතන්න.”

“හරි අම්මා. අපි නරක දෙයක් කළේ නෑනේ.”

“එකෙන් වැඩක් නෑ... මොනව වුනත් මීට පස්සේ රෑ වෙනවනම් අඩුගාණේ කෝල් එකක්වත් දෙන්න.”

“හරි අම්මා.”

“‍කාලනේ ආවේ... සචිත්‍ර පුතාට තේකක් හදන්නද? මෙයානම් බොන්නේ නෑ නේ.”

“අනේ නියමයි ආන්ටි.”

අම්මා කුස්සියට ගියා.

අපි දෙන්නා අඩියට දෙකට මගේ කාමරේට පැන ගත්තා.

“කාවා, මාර බේරිල්ලක් බේරුණේ අම්මගෙන්. මම හිතන්න දිලිනි මිස් එක්ක ගිය එක මේ ටිකට මොකෙක් හරි කනේ තියලා. හන්දියේ වලිය නෝන්ඩි නෑ වගේ.”

කෝකටත් කියලා මම වීරරත්න අංකල්ට කතා කළා.

මොකද නිකං හරි අර වෑන් එකේ අයිතිකාරයා පොලිසි ගිහින් තිබුනොත් අපි ඉවරයි.

වීරරත්න අංකල් කියන්නේ පොලිස් ඩී අයි ජී කෙනෙක්. අපේ තාත්තගේ ඉස්කෝලේ එක පන්තියේ ඉගෙන ගත්ත කෙනෙක්. එයාගේ වයිෆ්, අපේ අම්මගේ විශ්ව විද්‍යාලයේ එකට හිටපු කෙනෙක්. ඒ නිසා අපේ පවුල් දෙකේ ලොකු සම්බන්ධකම් තිබුණා. මොන ප්‍රශ්නේ වුනත් මම ගොඩක් වෙලාවට තාත්තටත් නොකියා අංකල්ට කතා කරනවා.

“අංකල් මම කාවින්ද.”

“‍ආ පුතා... මොකද මේ මහ රෑ.”

“අංකල් මමයි යාලුවෙකුයි පොඩි ගමනක් ගිහිල්ලා එනකොට මේ අපේ ගේ ළඟ හන්දියේ වෑන් එකක ආපු සෙට් එකක් එක්ක පොඩි කේස් එකක් ගියා.”

“මොකද වුනේ?”

“නෑ අපි බයික් එකේ එනකොට උන් වාහනේ නවත්තගෙන හිටියා. පස්සේ පොඩි කතාවක් ගියා. දන්නැද්ද අංකල්. පස්සේ ගහපු ගල් පාරකට උන්ගේ වෑන් එකේ වින්ඩ්ස්ක්‍රීන් එකත් කඩලා ගියා.”

“මොකක්. මොකද වෙන්නේ උන් ඇන්ට්‍රියක් දැම්මොත්? මොනවද කරන්න ගියේ මේ රෑ?”

“නොහිතා වුන දෙයක් අංකල්.”

“එහෙනම් උන් ඇන්ට්‍රියක් දාන්න කලින් පුතා ඒක කරන්න.”

“ඒත් අංකල් මේ රෑ. මට තනියම එන්න බෑ. අනිත් එක ප්ලීස් අංකල් තාත්තට කියන්නත් එපා.”

“ඇයි එපා කියන්නේ?”

“එපා අංකල්. මේ දවස් වල තාත්තා හොඳ මූඩ් එකේ නෙවෙයි ඉන්නේ. මේක දැනගත්තොත් මය ගෙදරින් එලියටවත් බහින්න බැරිවෙයි.”

“හරි, ඔයා එන්න එපා. මම පොලිසියට කතා කරලා මොනව හරි කරන්නම්. හෙ උදේ මම කියනකම් කොහෙවත් යන්න බෑ.”

“හරි අංකල්.”

“ඒක නෙවෙයි පුතා. කොහෙද මේ මහ රෑ ගමන් බිමන්. දන්නවනේ කාලේ හැටි.”

“නෑ අංකල්, පොඩි වැඩකට ගියා.”

“හරි හරි. මම තාත්තට කියන්නේ නෑ. හැබැයි නිකං හරි ආරංචි වෙලා මගෙන් ඇහුවොත්නම් මට බොරු කියන්න බෑ.”

“කමක් නෑ අංකල්.”

‘මේ කාලේ මොකෙක් හරි කතාවට ආවොත් හෙමීය මගහැරලා ගෙදර යනඑක තමයි හොඳ. මම දන්නවනේ තමුසෙගේ වැඩ. පොඩ්ඩ බැරි වෙන්න බෑ ගුටි කෙල ගන්න යනවනේ.”

“නෑ අංකල්. මම කරපු දෙයක් නෙවෙයි.”

“හරි හරි. දැන් නිදාගන්න. උදේට මම කෝල් කරනකං ඉන්න.”

“ගුඩ් නයිට් අංකල්. ශාමිලා ආන්ටිටත් කියන්න එපා.”

“එයා කියන්න දෙයක් නෑ, මේ මගේ ළඟට වෙලා අහගෙන ඉන්නේ.”

“මළා. අනේ ආන්ටිටත් කියන්න අම්මට ‍එහෙම කියන්න එපා කියලා. තාත්තට කිව්ව්ත් කමක් නෑ අම්මටනම් කියන්න එපා.”

“හරි පුතා, දැන් නිදාගන්න. ගුඩු නයිට්.”

මම ෆෝන් එක තිබ්බා.

“මොනව වුනත් උඹ අංකල්ට ඒක කියපු එක හොඳයි.”

අපි දෙන්නා නාලා, හොඳ ළමයි වගේ නිදාගන්න ගියා.

මොනව හරි වෙන දෙයක් උදේට වෙලා තියෙයි කියලා හිතලා අපි දෙන්නා හොඳට නිදා ගත්තා.

‍මේ විදිහට තව දවස් කීපයක් ගතවෙලා ගියා. අපි දෙන්නා මේ දවස් කීපයේම කළේ මට හම්බවුන වාහනේ අඩුපාඩු ටික හදන එක.

ගරාජ් එකේ ධනුෂ්ක අයියා සෑහෙන උදව්වක් කළා. සමහර දේවල් ගන්න ගොඩක් වියදම් යන වෙලාවල මිනිහා එයා ළඟ තිබුණ දේවල් වුනත් අපිට දුන්නා. සමහර පාට්ස් එයා අඳුරන අයගෙන් ගොඩක් අඩුවට අරන් දුන්නා. මමත් අතේ සල්ලි නැති නිසා මේ මාසේ පඩියෙන් අඩුකරගන්න කියලා ඒ දෙවල් ගත්තා.

“කාවා, දැන්නම් වැඩේ සෑහෙන්න ගොඩ. තව පේන්ට් එක ගහන්න විතරයි තියෙන්නේ.”

“ඔව් බං ඒක නම් මේ මාසේ කරගන්න බැරි වෙයි”

“ඇයි බං ඒ. මෙච්චර කට්ට කාපු එකේ ඒ ටිකත් දැන්ම කරගත්ත නම් කිරි ටොයියා වගේ ලබන සතියේ ඉඳලා වාහනේ ගමනාගමනය කරන්න තිබුනා.”

“යකෝ දැනටත් මේ දේවල් වලට වියදම් කරේ මට මේ මාසෙ ලැබෙන්න තියෙන පඩියෙන්. මම හිතන්නේ දැන් ඒක ඉවරෙටම ඉවරයි. වෙන ඉතින් සල්ලි හොයන්න වෙන්නේ අම්මගෙන් ඉල්ලලා තමයි.”

“කීයක් විකර යයිද බං වැඩේට.”

“මොකටද පේන්ට් එකටද?”

“ඔව් බං.”

“හතක් විතර. ඇත්තටම නම් ඊට වඩා යයි. ඒත් අපි දෙන්නා පොටි අදින එකයි කපන එකයි කරලා ඒ ගාණට ෂේප් කරගන්න බැරි වෙන එකක් නෑ.”

“දැන් උඹට ඒ සල්ලි නැද්ද?”

“නෑ යකෝ. මේ මාසෙත් පඩියෙන් සතයක්වත් හම්බෙන එකක් නෑ. මේකට වියදම් වුනානේ.”

“කාවා. මගේ ළඟ දහදාහක් විතර තියෙනවා. උඹ ඒක ගනින්.”

“මට උඹේ සල්ලි ගන්න බෑ බං.”

“ඔන්න ඔන්න .... උඹත් පිස්සු කෙලිනවා. යකෝ උඹ මොකද මම මොකද, අපි දෙන්නා මොන්ටිසෝරි යන කාලේ ඉඳලා යාළුවෝ.”

“ඒ වුනාට බං, උඹේ සල්ලි නෙවෙයිනේ. අම්ම තාත්තගේ සල්ලිනේ.”

“එක තමයි බං මම බය නැතුව දෙන්නේ. අපේ අම්මා ඒ සල්ලි උඹට දුන්නා කියල දැන ගත්තොත් අම්ම මොනවත් කියන්නෑ. ඒක ෂුවර්. මොකද අපේ අම්මා මට වඩා උඹට ආදරෙයි.”

“හරි සල්ලි ගන්නම්. එක කොන්දේසියක් උඩ.”

“මොකක්ද?”

“මම මාස දෙකකින් ඒ සල්ලි ආපහු දෙනවා, උඹ ගන්න ඕනේ.”

“හරි... ඩීල්.”

Tuesday, June 27, 2017

සදානුස්මරණිය ප්‍රථම ප්‍රේමය ~ මේ ආදරයයි ~ 43




සදානුස්මරණිය ප්‍රථම ප්‍රේමය
මේ ආදරයයි



43.

“මේ වැඩේ මෙහෙම කරලා හරියන්නේ නෑ කාවා.”

“කොහොමද බං?”

“උඹ මෙහෙම තනියම යන එක නම් ආරක්ෂාවට ෆුල් අවුල්. දැන් පේන විදිහට උඹව ගාඩ් කරන්න අපිට බැරි වෙයි.”

“උඹල මොනව කරන්නද බං. අනිත් එක මේ කෙල්ලෙක්ගේ සීන් එකකට මිනී මරාගන්න තරං උන් මෝඩ වෙයිද බං?”

“උඹයි මෝඩයා. මම එදත් කිව්වා මේක නිකං කෙල්ලෙක්ගෙ ලව් සීන් එකක් නෙවෙයි, උඹටයි දිලිනි මිස්ටයි නොතේරුනාට මේක මිලියන ගාණක ඩීල් එකක්. එහෙම දේවල් උන් නිකං අතාරියි කියල හිතනවද?”

“ගිහානයාට තියෙන බිස්නස් මොනවද?”

“ඇයි කාවා, මම ඒවා හොයාගෙන් ගොඩක් කල්. මිනිහගේ ලෑන්ඩ් සේල් එකක් තියෙනවා, තව ස්පයිස් එක්ස්පෝර්ට් කරන බිස්නස් එකක් තියෙනවා.  ඒ අතරේ ඌ ඔය හොටෙල් සප්ලයර්ස් කියලා, කට්ලරි වගේ දේවල් ලංකාවට ගෙන්නනවා.”

“අම්මා.... ඒ කියන්නේ සෑහෙන බරක්.”

“නෑ.... මං හිතන්නේ දැන් මෑන්ගේ බිස්නස් වල බහින කලාව. සපයිස් එක්ස්පෝට් එක කෙලවෙලා තියෙන්නේ, හොටෙල් සප්ලයි එකත් ඩවුන්. දිලිනිගේ තාත්ත‍ගෙයි එයාගේ යාළුවෝ කීප දෙනෙකුගෙයි හොටෙල් නිසා තමයි ඒක ඇදගෙන යන්නේ. වෙන අවුට් සයිඩ් බිස්නස් නැති තරම්. ලෑන්ඩ් සේල් එක විතරයි හොඳට යන්නේ.”

“එහෙනම් ඒ නිසයි මෙයා මේ දිලිනිගේ තාත්තට කොක්ක දාන්න හදන්නේ.”

“ඔව්.”

“එතකොට ඔය අවුල දිලිනිගේ තාත්තා දන්නේ නැද්ද?”

“දන්නවා බං. ඒ වුනාට මෑන් හිතන්නේ අරූගේ වැටුන බිස්නස් ටිකත් ගොඩ දාලා කෙල්ලවත් දෙන්න.”

“ඇයි බං ඌ ගිහාන්ට ඔච්චර භක්තිය?”

“ඒක නම් මම දන්නෑ කාවා. ඒත් ඒක එහෙම තමයි.”

“දැන් යමං වාහනේ දාලා නාලා ගෙදර යං.”

“යං යං. උඹට කෙල්ල ‍දැක්කාම මාවත් අමතක වුනානේ.”

“නෑ බං.. ගෙදර ගිහින් දාන්න කිව්වා. ලස්සන කෙල්ලෙක් එහෙම කිව්වාම මොන හිතකින්ද බං බෑ කියන්නේ.”

“ඒ කියන්නෙ උඹල දෙන්නට දැන් ටික දවසක්වත් නොදැක ඉන්න බෑ?”

“පිස්සු.”

“මේ මම කියන්නද කාවා.”

“මොකක්ද බං.”

“දැන් උඹ මේ දිලිනි නිසා චාටර් වෙවී, ගුටි කන එකේ, නරකද ඇත්තටම උඹ කෙල්ලව සෙට් කරගත්තොත්. එතකොට ගුටි කෑවත් ගුටි කන එකේ තේරුමක් තියෙනවනේ.”

“මොකක්ද බං ඒ කතාව.”

“මේකයි කාවා. උඹම කියපං, කෙල්ල ලස්සනයිනේ.... උඹ කෙල්ලට කැමතියි. ඒ වගේ ලස්සන කෙල්ලෙකුට අකමැති වෙන්න බෑනේ. දැන් අනිත් එක උඹ කියන විදිහට කෙල්ල ගතිගුණ වලිනුත් හොඳයි. සල්ලිත් තියෙනවා. ඉතින් නිකං ගුටි කන එකේ, කෙල්ලව ඇත්තටම සෙට් කරගෙන ගුටි කෑවත් කෙල්ලවයි, සල්ලියි අයිති වෙනවනම් පාඩුවක් නෑනේ.”

“උඹ ඇත්තටමද කියන්නේ?”

“සිරාවට බං. උඹට කෙල්ලෙක් නෑ, දිලිනිට කොල්ලෙක් නෑ. උඹලා දෙන්නා යාළුවෝ කිය කිය ගෑණියි මිනිහයි වගේ ඉන්නේ. ඉතින් යාළුවෙන්න විතරයි තියෙන්නේ. සමහර විට ගිහාන්ගෙන් උඹට විතරයි නෙවෙයි අපි සෙට් එකටත් ගුටි කන්න වෙයි. නිකං නෙවෙයි ජල ගුටි. ඒත් උඹ මොන ජල ගුටි කෑවත් ‍ගොනා වගේ අල්ලගත්ත දෙයක් අතාරින්නේ නැති නිසා, කෙල්ල උඹට ලැබෙයි. නිරපරාදේ සත පහක්වත් නොලැබී ගුටි කනවට වඩා ඒක එකක් නේ.”

“උඹ මාව බයිට් එකට ගන්න එපා යකෝ. බලමුකෝ උඹ කෙල්ලෙක් සෙට් කරගත්ත දවසට, මම නම් මෙහෙම හරි ඉන්නවා, උඹට වෙන්නේ කෙල්ලගෙන් ගුටි කන්න.”

“මම නෑනේ බං උඹ වගේ ගුටි කන ලව් වලට සෙට් වෙන්නේ. දෙයියනේ කියලා කාත් කවුරුවත් නැති කෙල්ලෙකුට සෙට් වෙලා සෙට්ල් වෙලා ආතල් එකේ ඉන්නවා.”

“හරි හරි, දැන් මෙන්න මෙහෙ නැගපං.. යමු.”

“අපි දෙන්නා ගරාජ් එකට එන ගමන් බියර් දෙක තුනකුයි කොත්තු දෙකකුයි දාගෙන ආවා.”

“මොකද කාවා, උඹට ගෙදර යන්න හිතක් නැද්ද?”

“නෑ බං.. රෑ වෙලා යං. ගිහිල්ල කරන්න දේකුත් නෑනේ”

“ඒ වුනාට මට හිතෙන්නේ උඹට ප්‍රශ්ණයක් තියෙනවා.”

“මට ප්‍රශ්ණයක් නෑ බං. ඒ වුනාට දිලිනි මට ප්‍රශ්ණයක්. එයාගේ ජීවිතේ මොකක් හරි එයා මට නොකියන ලොකු ප්‍රශ්ණයක් තියෙනවා.”

“මොන ප්‍රශ්ණයක්ද බං, ගිහාන් තමා ප්‍රශ්ණේ.”

“නෑ නෑ... ඒක නෙවෙයි. ඊට වඩා වෙනස් දෙයක් තියෙනවා. කෙල්ල ගැන මට දුකයි. ඒත් උදව්වක් කියලා කරන්න දේකුත් නෑ.”

“ඇයි උඹ එහෙම හිතන්නේ?”

“පහුගිය දවස් වල එයාගේ හැසීරීමෙන් මට එහෙම හිතෙනවා. මාත් එක්ක මරාගන්න ආපු ගිහාන් දැන් කීප දවසක ඉඳලා මාව ෆලෝ කරලා විතරක් නිකං ඉන්නවා. දිලිනිගේ අම්මත් මේ ගැන සද්දයක්වත් නෑ. තාත්තා මොන ලෝකේ ඉන්නවද දන්නෑ. අනිත් එක බං ඒ දෙන්නා කොයිම වෙලාවකවත් ගෙදර නෑ. මම කවදාවත් දැකලා නෑ දිලිනි ඒ දෙන්නා එක්ක ගමනක් වත් යනවා. කෙල්ල තමන්ගේ හැම වැඩක්ම කරගන්නේ තනියම.”

“ඒක නම් මටත් තේරුණා තමයි.”

“අනිත් එක සචියා, මෙච්චර සල්ලි තියෙන කෙල්ලෙක්, මොන මගුලකටද මේ ඉස්කෝලෙක උගන්වන්න ආවේ. පොඩිකාලේ ඉදලා ටීචර් කෙනෙක් වෙන්න ආසාවෙන් හිටියා කිව්වට මම හිතන්නේ ඒවා බයිලා කියලා. රස්සාවක් ඕනෙ නම් ඔච්චර තාත්ත‍‍ගේ බිස්නස් එකකට සෙට් වෙන්න තිබුණනේ?”

“උඹ කියන එකෙත් පොඩි සැකයක් තියෙනවා. ඒත් මොකක් වෙන්න පුළුවන්ද?”

“නෝ අයිඩියා. ඒත් මොකක්ම හරි තියෙනවා. ඒක මට ෂුවර්.”

ඒ මොකක්ද කියන එකත් මටම තමා හොයාගන්න වෙන්නේ.

වෙලාව රෑ දහයට විතර ඇති. අපි දෙන්නා කොත්තු දෙකත් කාලා පාර පැත්තට ආවා.

ඒත් එක්කම මම දැක්කා වෑන් එකක් කළුවරේම හෙඩ් ලයිටුත් ඕෆ් කරගෙන අපිව පහුකරගෙන යනවා.

වීදුරු කළු කරලා තිබ්බ නිසා ඇතුලේ කව්ද කියලා පෙනුනේ නෑ.

“කව්ද කාවා ඒ.”

“මං දන්නෑ බං.”

“මටනම් සැකයි. යකෝ මුං අපි යන යන තැන ඔත්තු බලනවානේ.”

“උඹ කියන්නේ ගිහාන් කියලද?”

“අනිවා උගේ ගෝලයෙක් වෙන්න ඇති. නැත්නම් බං අපේ පස්සේ  ඔය තරම් පන්නලා වැඩක් තියෙන්නේ මොකාටද?”

“බලමුකෝ ඌ මොකාටද එන්නේ කියලා.”

“මේ කාවා, ඩී.අයි.ජී. වීරරත්න අංකල්ටවත් කියලා බලමුද?”

“උඹට පිස්සුද යකෝ. ඕක අංකල්ට කිව්වොත් අනිවා අපේ අම්මගේ හරි තාත්ත‍ගේ හරි කනේ තියනවා. ඊට පස්සේ ඉතින් අපිට අර මොනවද කාපු උගුඩුවෝ වගේ තමා ඉන්න වෙන්නේ. අනිත් එක බං ඔය වගේ ගෑණු සීන් එකක් කොහොමද බං අංකල්ට රෙද්දක් ඇඳගෙන කියන්නේ. ඊට වඩා සැපයි අරූගෙන් ගුටිකනවා.”

“මටනම් තේරෙන්නේ නෑ කාවා. එක්කෝ උඹ අතදාල තියෙන්නේ ජීවිතේම ගොඩයන වැඩකට. එහෙම නැත්තං ජීවිතේම නැති වෙන වැඩකට. මොන කෙහෙල්මලක් හරි කමක් නෑ, උඹට අපි ඉන්නවා.”

මේ විදිහට වැඩි කාලයක් යන්න කලින් ගිහාන්ගේ ඉවසීම ඉවර වෙයි, මොකද අපි දෙන්නා කවුරු එපා කිව්වත් හම්බවෙනවනේ. එදාට අනිවාර්යයෙන් ගිහාන් මට සෑහෙන ලොකු ඩැමේජ් එකක් කරන්න බලයි. ඒ නිසා කෝකටත් ටිකක් පරිස්සම් වෙන එක හොඳයි කියල මට හිතුනා.

“කාවා, මෙතන අපි දෙන්නා විතරයි, වැඩි වෙලාවක් ඉන්නේ නැතුව දැන්ම යමු. ගනින් බයික් එක. මේක පරිස්සම් මදි. අද රෑ උන් උඹේ පස්සේ පන්නනවා වැඩී.”

“ඔව් යමං.... අදට කරපු දේවල් ඇති, දැන් වලියකුත් දාගන්න බෑ.”

“ලොකු දෙයක් උඹ එහෙම දෙයක් හරි හිතුවා. නැත්නම් පැටලෙන්නමනේ උඹත් යන්නේ. ගිහාන් එපා කියන දේමනේ උඹ කරන්නේ.”

“යකෝ මට කරන්න ඕනේ එපා මොකක්ද කියලා කියන්න ඌ මගේ තාත්තද?”

අපි දෙන්නා බයික් එක ස්ටාර්ට් කර ගත්තා. ගරාජ් එකේ ඉඳලා මීටර් දෙතුන් සීයක් යද්දි මම දැක්කා පිටිපස්සෙන් වාහනයක් හෙඩ් ලයිට් ඔන් කරනවා.

බලනකොට කලින් ආපු වෑන් එක වගේ.

මම සයිඩ් කන්නාඩියෙන් ඒ ගැන අවධානය තියාගෙනම බයික් එක අතුරු පාරෙන් කටුගස්තොට ප්‍රධාන පාරට දැම්මා. කිලෝමීටර් දෙකක් ගිහිල්ලා අපේ ගෙවල් තියෙන පාරට බයික් එක හරවනකොට වෑන් එක ටිකක් ලංවුනා.

පාරේ වාහන කිසිම එකක් නෑ.

ඒ පාර නම් මට හොඳටම තරහ ආවා.

මම බයික් එක රේස් කරලා එකපාරටම හරවලා ආපහු වෑන් එක පැත්තට ගියා. තත්පරයකදී වෑන් එකත් යූ ටර්න් එකක් ගහලා පිම්මේ යන්න ගියා.

“අරුන් නේද ආයෙත්?”

සචිත්‍ර ඇහුවා.

“ඔව් බං. මට දැන්නම් මල පනිනවා. මොක්කුද බං මේ. මේ වැඩේ දෙකෙන් එකක් බේරගන්නේ නැතුව මම අද ගෙදර යන්නේ නෑ.”

මම පාරෙන් එලියේ බයික් එක දැම්මා. එතන තිබුණ පඳුරු අතරේ බයික් එක හංගලා සචිත්‍රවත් ඇදගෙන කොන්ක්‍රීට් කාණුවට බැහැලා හැංගුනා.

“මොකද බං කරන්නේ. සෙල්ලමක් නෙවෙයි උන් ළඟ පිස්තෝල තිබුණා.”

“මෝටාර් තිබුණත් මම මේක විසඳගෙන තමා යන්නේ. උඹ බයනම් පලයං.”

“හරි මොකද කරන්න යන්නේ දැන්.”

“ඔහොම හැංගිලා හිටපං. උන් ආයෙත් එයි. වෑන් එකේ එලිය දැක්ක ගමන් මේ ලී කොටේ ඇදපං පාර මැදට.”

“ඊට පස්සේ..?”

“ඊට පස්සේ මොකද වෙන්නේ බලමු. උන් ගේමට නම් අපිත් අතාරින්න හොඳ නෑ.”

“උඹ උන් එක්ක වලියක් දාගන්නද යන්නේ? උඹට පිස්සුද යකෝ... අපි දෙන්නා මේ ලී කෑලි දෙකක් අතේ තියාගෙන, උන් පිස්තෝල, කඩු කිනිසි අරගෙන ඇති. කන්න තමා වෙන්නේ. අනික් උන් කී දෙනෙක් ඉන්නවද දන්නෙත් නෑ.”

“උඹ බය නැතුව හිටපං. උන් මේ පාර මැද මට වෙඩි තියන්නේ නෑ.”

ඒ අතරේ මම මගේ ගෙවල් ළඟ ඉන්න මගේ ඥාති සහෝදරයට කෝල් එකක් ගත්තා. මිනිහගේ ගේ මෙතන ඉඳල මීටර් පන්සීයක් විතර දුරින් තියෙන්නේ.”

කතාව කිව්ව ගමන් මිනිහා මගේ තව මල්ලිලා දෙන්නෙකුත් එක්ක එන්නම් කිව්වා.

අපි එහෙමම විනා‍ඩි දහයක් විතර හිටියා. ඒත් වාහනේක ලකුණක්වත් නෑ. එනවා කියපු මල්ලිලා තුන් දෙනත් නෑ.

ඒත් එක්කම වාහනේක ලයිට් එලියක් වැටුනා.

“කාවා... ඒක තමා වාහනේ.”

මීටර් සීයක් විතර වාහනේ ලං වෙද්දි මම පාරට පැනලා ලී කොටේ පාර හරහට දැම්මා. උන් ආවේ හෙමින් වුනත් ළඟටම එනකං දැක්කේ නෑ ඒ අපි කියලා.

කොටේ ළඟටම ඇවිත් වාහනේ නැවතුනා. පාර පොඩි නිසා හරවගන්නත් බෑ.

මම හැංගිලා සචියා එලියට ආපු නිසා උන්ගේ එකෙක් වාහනෙන් බැස්සා.

“මොකක්ද යකෝ මේකේ තේරුම, මිනිහෙකුට නිදහසේ පාරේ යන්න බැරිද?”

එතකොටම මම එලියට ආවා. මාව දැකපු ගමන් ඌ අවුල් වුනා කියලා මට තේරුණා.

“ඒක මම යි උඹලගෙන් අහන්නෙ ඕනේ. මට නිදහසේ පාරෙ යන්න නොදී ඇයි ය‍කෝ ෆලෝ කරන්නේ.”

“අපී උඹව ෆලෝ කරේ නෑ.”

“ඇයි උඹ හිතුවට මට ඇස්‍ පේන්නෑ කියලා. මම දන්නෑ උඹලා කාටද වැඩ කරන්නේ කියලා. මොකාට වුනත් ගිහිල්ලා කියපං මේ වගේ ෆලෝ කරලා මාව බය කරන්න බෑ කියලා. අනිත් එක ඔය එක එකාට බයේ වැඩ කරන්න නෙවෙයි මගේ අම්ම තාත්ත මාව හදල තියෙන්නේ කියලත් කියපං. කොන්දක් තියෙනවනම් මිනිහෙක් වගේ එලිපිට මට කතා කරන්න කියපං, නිකං මේ වගේ ගෑණු වැඩ නොකර.”

එතකොටම වෑන් එකේ හිටපු තව එකෙක් ආවා. සද්දයක් දාගෙනම.

“මේ අඩෝ... පාරට කොට දාලා බ්ලොක් කරලා අපිව බය කරන්නද හදන්නේ. ඇයි උඹලා අයියලද?”

ඌ ඒක කියලා ඉවර කරන්න කලින් සචියා පැන්න ගමන් ඌට ගහගෙන ගහගෙන ගියා. මම අනිත් එකාව කානුවට තල්ලු කරලා ඩ්‍රයිවර් ව සීට් එකෙන් ඇදලා ගත්තා. ඌ ළඟ පිස්තෝලෙ තිබිල ඒක ඇදල ගත්තොත් සේරම ඉවරයි. ඒත් එක්කම මගේ මල්ලිලා තුන්දෙනා දුවගෙන ආවා.

“අඩෝ, අපේ ගමට ඇවිල්ලා අපේ උන්ට ගහන්න උඹලා කව්ද යකෝ?”

තත්පරයක් යන්න කලින් මගේ කසීන් අතේ තිබුණ යකඩ පොල්ලෙන් දුන්න පාරට ‘සලාං’ ගාලා වෑන් එකේ වින්ඩ්ස්ක්‍රීන් එක කුඩුවුනා.

“ගහන්න එපා යකෝ.”

මම ඒ ටික කියනකොටත් වෙන්න ඕනේ ටික වෙලා ඉවරයි.

උනුත් ලේසි පාසු උන් නෙවෙයි. සචියා චන්ඩියා වගේ පැන්නට ඌට හොඳටම වැදිලා. අපේ පැත්තේ පස් දෙනාට උන්ගේ තුන් දෙනෙක නිසා යන්තම් ෂේප් වුනා.

“ඇති ඇති යමං.”

මම සචියවත් ඇදගෙන බයික් එකට දාගත්තා. මල්ලිලා තුන්දෙනත් බයික් දෙක හරවගත්තා.

“යමං.”

අපි එක පිම්මේ කෙලින්ම අපේ ගේ ළඟටම ඇවිල්ලා බයික් එක නැවැත්තුවා.

සචිත්‍ර‍ගේ නහයෙන් ලේ එනවා. කැඩිලද මන්දා. එක මල්ලි කෙනෙකුටත් අතට වැදුන පාරකින් ලේ එනවා.

“උඹලට ගහන්න කිව්වේ නෑනේ බං මම. මේ සචියා තමයි වැඩේ කෑවේ ගහගන්න පටන් අරන්.”

“යකෝ උඹල දෙන්න අපිට එන්න කිව්වේ උන්ට නෙලන්න නෙවෙයි සාම සාකච්චා කරන්නද?”

ඒ මගේ කසීන්.

“උඹත් මාර වැඩ තමයි බං කරන්නේ. බලපං වින්ඩ්ස්ක්‍රීන් එක කුඩු. උන් පොලිසි ගිහින් ඇන්ට්‍රියක් දැම්මොත් අපි මාට්ටු. පාර හරස් කරලා වාහනයක් නවත්තලා උන්ට ගැහුවත් කියලා.”

“බය වෙන්න එපා කාවා. උන් ඒක කරන්නෑ.”

“ඇයි.”

“වෑන් එකේ නම්බර් ප්ලේට් එක බොරු එකක්.”

“උඹ කොහොමද දන්නේ?”

“මම අරූව අදිනකොට දැක්කා ඒක ඇතුලේ තියෙනවා.”

“ඒ වුනාට බං, උන් කව්ද කියලා ලස්සනට හොයාගන්න තිබ්බ එක නැතිවුනා.”


අන්තිමට මගේ කසීන් ගේ අතට බෙහෙතුත් දාලා, සචිත්‍රගේ නහයේ ලේ එන එකත් නවතිනකං ඉඳලා අපි දෙන්නා ගෙදර යනකොට රෑ එකොළහ හමාරට විතර ඇති.